నేను నీదగ్గర సెలవుతీసుకోవడానికి
నిన్ను సమీపించిన సమయాన
నమ్మశక్యంగాని నవ్వొకటి
నీకళ్ళలో చటుక్కున
మెరవడం గమనించాను.

ఇలాసార్లు చెప్పి నిన్ను నమ్మించాలని
విఫలప్రయత్నం చేసాననేగా,  నీ పరిహాసం.
నిజం నీకు చెప్పలంటే నా మనసులో
ఓ సండేహం తొణికిసలాడుతూ వుండేది.


వసంతం పున: పున: ఏతెంచడం మనమెరుగుదుము.

పూర్ణచంద్రుడుకూడా పక్షం రోజులతర్వాత
మళ్ళీ పునరామనంకూడా
 మనకు కొత్తేమీకాదుగదా!!

శిశిరంలో వాడుముఖంవేసిన పూలమొక్కలు
మళ్ళీ ద్విగుణీకృతోత్సాహంతొ వికసించడం
మనకు పరిచయంగాని విషయమేమీకాదు గూడా!!


అలాగే నా నిష్క్రమణం
పునరాగమనానికే ననిగదా
నీ సంశయాత్మపడే సందేహం.

ఆ భ్తమను కొంచెం సేపు అలా ప్రక్కనపెట్టు.
విసురుగానో విసుగ్గానో దాన్ని విదిలించుకోకు.
వదిలించుకోవాలనే ప్రయత్నాన్ని విరమించుకో!

నేను ఆఖరుసారిగా వెళుతున్నానని
చెబితే అది నిజమని నమ్ము.
ఒక్క క్షణం పాటు నీ కనుకొలకుల్లో
నీటిని సుడులుగా తిరగనీ!!
మళ్ళేఎ నేను తిరిగంటూ రావడం జరిగితే
ఓ క్రీగంటిచూపుతో నన్ను తిలకించు, సెలవామరి!!
---------------------------------------------
[టాగూరు తోటమాలిలోని 40 వకవితకు నా తెలుగుసేత]