నాకు నా బాల్యంలోని కొన్ని సంఘటనలు
ఇంకా నాకు గుర్తుకొచ్చి బాధిస్తూనే వుంటాయ్.

అది నడి ఎండాకాలం దాటి కొద్దికొద్దిగా
వానాకాలం వైపు అడుగులు పడుతున్న సందర్భం.

నాకు ఆనందాన్నందించే వానచినుకులు
 నన్ను బాగా తడిపి ముద్దను చేసిన సమయం.
నాకాగితంపడవనాకళ్ళెదుటనే
గుంటలోకి జారిపోయి మునిగిపోయింది.


అకస్మాత్తుగా ఆకాశమంతా చిక్కటి
చీకటితోగూడినట్టుగా మేఘావృతమై
బలంగావీచే గాలులతోడై
భీభత్సం సృష్టించింది.



వరద వెల్లువలా వాననీరు
వడివడిగా ఉరుకులతో పరుగులు  తీసిపారింది.
బురధ నీటితో నిండిన ఏరు
నాకాగితంపడవను క్రూరంగా ముంచేసింది.


ఆ తుఫాను భీభత్సం నన్ను నాతృప్తినీ
చూసి ఓర్వలేక ఈ అఘాయిత్యానికి
తలపడివుంటుందని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం.

చిన్నప్పుడు ఆడే ఆటలన్నీ ఈ వేసవిలోనే
 ఆడేయాలన్న తపనకు ఈ వాతావరణానుకూలత
 నన్ను పూర్తిగా భంగపాటుకు గురిచేసి
కిమ్మిన్నాస్తిగా మారి  గమ్మున కూర్చుండిపోయింది.

నేను ఆటలన్నింటిలో విజేతను కాకపోయినా
నా బాల్యాన్ని నేను అనుభవించలేకపోయానన్న
అసంతృప్తి నన్ను నిరాశా నిస్పృహలకు లోను చేసింది.



విధి నాతో ఆడుకున్న వింతనాటకాలలో  ఇది భాగమని
మునిగిపోయిన నా కాగితం పడవనాకు
 పదే పదే గుర్తు చేసి మరీ బాధిస్తుంటుంది.

]టాగూరు తోటమాలిలోని 70 వ కవితకు నా తెలుగుసేత.]